ဆံင့္ဏးယွံင္႓းလာၟထါေခါဟ္ ေဟွ္ဟ၀့္ လု္ပုဂ္ယို၀္ဏင္ထီးဆၚ။
မဲြါအု္႓းတု္ေက၀္ပု္၀ါေဆ၀္ၟဟွး။
ဏု္သီးေအထုင္ၟတင္႓း အွ္လု္မိင္လါလါၟေဆ၀္ၟစၚ႓ို၀္ ေက၀္လင္လါၟ
ဆ္ုခႜါင္မာလုက္သယ္ ဏင္ထီးဆၚ။
Friday, June 11, 2010
ယု္ဂမႜိဳင္ၟအု္ဟွင္ၟ
Thursday, June 10, 2010
ေသြးစည္းဖို႕အခ်ိန္တန္ၿပီ
ကရင္အမ်ဳိးသားအမ်ား တစ္ဘက္ႏွင့္တစ္ဘက္ အထင္အၿမင္ဆက္ၿပီးမမွားေအာင္ မေန႕ကအမွားမ်ားစြာကို
ေဆးေၾကာသန္႕စင္ၿပီး ၿပန္လည္သင့္ၿမတ္ၾကရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ၿဖင့္ မန္းေရာဘဇံႏွင့္ေစာေအာင္၀င္းေရႊတို႕က
ႏိုင္ငံတကာကိုေၿခဆန္႕ၿပီး လိုက္လံစည္းရုံးခဲ့သည္။
ဆက္လက္ၿပီး ေရာဘဇံက ကၽြႏ္ုပ္တို႕ဟာ ေစာဘဦးၾကီး၏မူအတိုင္းဆက္လက္ရပ္တည္မွာၿဖစ္ၿပီး
ဘယ္ႏိုင္ငံမွာဘယ္ေလာက္ၾကီးပြားခ်မ္းသာေနေစကာမူ မိမိတိုင္းၿပည္မရွိလွ်င္
ဘယ္ကရင္မွ သိကၡရွိလိမ့္မည္မဟုတ္ေၾကာင္း၊ အေၿခအေနႏွင့္အခ်ိန္အခါက ကၽြႏ္ုပ္တို႕ၿပန္လည္
သင့္ၿမတ္ဖို႕ကို ဆုံးၿဖတ္ေပးမည္ဟု ယုံၾကည္ေၾကာင္း ေၿပာဆိုသြားပါသည္။
စာေပစိတ္ဓာတ္ကို သံုးသပ္မိျခင္း
ကရင္လူမ်ိဳးသည္ စာေပယဥ္ေက်းမွဳ ျပည့္စံုစြာရွိသည့္ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တုိင္းရင္းသား
လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခံရျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ စာေပယဥ္ေက်းမွဳကေတာ့ ရွိသည္။ တုိးတက္မွဳကား မရွိ၊ တုိးတက္ေအာင္လည္း စိတ္မကူးၾက၊ စာေပစိတ္ဓာတ္ျပည့္၀သူ အလြန္ရွားသည္။ ဒါေၾကာင့္ ကရင္သည္ လူဦးေရနဲ႔ ၾကည့္လွ်င္ စာေပစိတ္ဓာတ္ နည္းေသးသည္ဟု ဆုိလ်ွင္ မွားမည္မထင္။
စာရွဳသူအေနျဖင့္ ကရင္သည္ စာေပစိတ္ဓာတ္နည္းသည္ကို လက္မခံႏုိင္လွ်င္ လက္ရွိ ကရင္စာေပအဆင့္အတန္းႏွင့္ ကရင္လူမ်ိဳးတုိ႔ ေန႔စဥ္သြားလာလွဳပ္ရွားေနသည္ ဆန္းစစ္ၾကည့္လွ်င္ အေျဖေပၚပါလိမ့္မည္။
သို႔အတြက္ စာေပစိတ္ဓာတ္ ရွိမရွိ သိခ်င္လွ်င္ ကရင္တစ္ေယာက္ကို ကရင္စာေရးခုိင္းၾကည့္ပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ဖတ္ခုိင္းၾကည့္ပါ။ အေျဖမည္သို႔ ထြက္လာမည္နည္း။ ထုိ႔ထက္ပို၍ သိသာသည္က ကရင္ေတြ ေနထုိင္ၾကသည့္
ျမိဳ႕၊ရြာေတြမွာ ကရင္စာေပ ဖြင့္လွစ္သင္ၾကားျခင္း၊ အလြန္နည္းလုိ႔ပါပဲ။ ဒါ ဘယ္သူမွ ျငင္းလုိ႔မရသည့္ သာဓကတစ္ခုပါ။ ကရင္ျဖစ္ျပီး ကရင္စာကို ျပန္ေလ့လာသင္ယူရန္ ၀န္ေလးေနလွ်င္ စာေပစိတ္ဓာတ္ မရွိသူပင္ျဖစ္သည္။
´စာေပစိတ္ဓာတ္ဟူသည္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ရဲ႕ အေျခခံျဖစ္၍ စာေပစိတ္ဓာတ္မရွိလွ်င္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓာတ္မရွိျခင္းႏွင့္ အတူတူပင္ျဖစ္သည္´။ဒါေၾကာင့္လည္း အမ်ိဳးခ်စ္သူတုိင္း မိမိစာေပကို ျမွင့္တင္ၾကသည္ ဟု စာေပပုဂၢိဳလ္ၾကီးမ်ားက ဆုိစမွတ္ျပဳၾကသည္။ ကရင္လူမ်ိဳးသည္ မိမိ၏စာေပကို အထင္ေသး၏။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ေသးလွ်င္ ဘယ္ေသာအခါမွ ေအာင္ျမင္မွဳမရွိႏုိင္ေပ။ ကိုယ့္ေျခေထာက္ကို ျပန္ရုိက္လွ်င္ ကိုယ္ပဲ အသားနာမည္။ ကိုယ့္မိသားစုကို ကိုယ္မခ်စ္လွ်င္ အဘယ္သူ လာခ်စ္မည္နည္း။ ကိုယ့္မိသားစု အခက္အခဲကို ကိုယ္မကူညီလွ်င္ ကိုယ္ပဲ ဒုကၡေရာက္ႏုိင္သည္။ ကိုယ့္စာေပ
ကို အထင္ေသးလွ်င္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ေသးသည္ႏွင့္ အတူတူပင္။
ကရင္လူမ်ိဳးသည္ ပညာတတ္ၾကီး၊ ပညာရွင္ၾကီး မဟုတ္သည့္တုိင္ ပညာတတ္ေတ့ာ ရွိပါသည္။ ပညာတတ္ဟု ဆုိရာမွာ ယေန႔ ကရင္လူမ်ိဳးထဲမွ ပညာေရး၀န္ထမ္းမ်ား၊ က်န္းမာေရး၀န္ထမ္းမ်ား၊ ဘြဲ႔ရပုဂၢိဳလ္မ်ားႏွင့္ ဘာသာေရးေခါင္ေဆာင္မ်ား စသူတုိ႔ကို ဆုိလုိပါသည္။
၎ပုဂၢိဳလ္တုိ႔သည္ အမ်ိဳးသား စာေပအတြက္ ဘာေတြ လုပ္ေဆာင္ေနသနည္း။ ရွင္းပါသည္။ ဘာမွ လုပ္ေဆာင္ျခင္း မေတြ႔ရေသးေပ။ ေနာင္လည္း ေတြ႔ရမည့္ပံုမေပၚ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ယေန႔ ေခတ္ပညာ
ဆည္းပူးေနေသာ ကရင္လူငယ္ ေမာင္မယ္မ်ားသည္ မိမိစာေပကို လံုး၀စိတ္မ၀င္စားလုိ႔ပါပဲ။
သို႔ေသာ္ အနည္းစုေတာ့ ရွိေကာင္းရွိမည္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္သာ စာေပကို စိတ္၀င္စားမည္ဆုိလွ်င္ အမ်ားကို
လႊမ္းျခံဳႏုိင္မည္မဟုတ္ေပ။ တစ္နည္းေျပာရလွ်င္ စာေပတုိးတက္ေအာင္ မလုပ္ေဆာင္ႏုိင္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကရင္လူမ်ိဳးသည္ စာေပစိတ္ဓာတ္ မရွင္နုိင္ေသးဟု ေကာက္ခ်က္ခ်ရပါလိမ့္မည္။
စာေပစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ပတ္သက္လုိ႔ စာေရးသူေတြ႔ရသေလာက္ ေခတ္ပညာတတ္ လူငယ္ေတြကို တီးေခါက္ၾကည့္ေသာအခါ စာေပစိတ္ဓာတ္ မရွိမွန္းသိရသည္။ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔ႏွဳတ္ဖ်ားမွ စာေပအေၾကာင္း ထြက္မလာလုိ႔ပါပဲ။ စာေရးသူသည္ ကရင့္ဓေလ့မေပ်ာက္ပ်က္ရန္ ရည္သန္ျပီး တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကရင္ေရးရာ စာအုပ္ေတြကို မၾကာမၾကာ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ျဖစ္သည္။
တစ္ေန႔တြင္ စာေရးသူ ထုတ္ေ၀ထားေသာ စာအုပ္ေတြကို ကရင္လူမ်ိဳးအမ်ား ေလ့လာဖတ္ရွဳႏုိင္ရန္ အမ်ားျမင္ႏုိင္သည့္ ေနရာတစ္ခုမွာ ခ်ထားပါသည္။အဲသည္အခ်ိန္မွာ ဥပေဒေက်ာင္းသားတစ္ဦးက စာအုပ္ခ်ထားသည္ကိုေတြ႔ေတာ့ တရွိန္ထုိးေျပးလာၾကည့္ကာ အနားေရာက္မွ ကရင္စာအုပ္မွန္းသိေတာ့ ၾကည့္ေတာင္ မၾကည့္ေတာ့ဘဲ လွည့္ထြက္သြားသည္။
ေနာက္တစ္ေယာက္က ေဆးေက်ာင္းသားတစ္ဦးပါ။
သူနဲ႔စာေရးသူ စကားစပ္မိရာ စာေပအေၾကာင္းဘက္သို႔
ေရာက္သြားသည္။ သူက `ကရင္စာဟာ ဘယ္ေနရာမွ အသံုးမ၀င္ပါဘူးကြာ၊ကရင္စာ မတတ္ေတာ့လည္း ဘာျဖစ္လဲ၊ ကရင္စာတတ္ေတာ့လည္း စီးပြါးေရး အေထာက္အကူျပဳတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေခတ္မမွီတဲ့ ပညာေရးတစ္ခုကို ၾကိဳးစားပမ္းစား သင္ယူေနလွ်င္ အခ်ိန္းျဖဳန္းတာနဲ႔ အတူတူပဲ။ အခ်ိန္ကို အက်ဳိးရွိရွိ အသံုးခ်စမ္းပါ`…လုိ႔ေျပာသြားပါတယ္။ သူ႔အျမင္မ်ိဳး ကရင္လူငယ္ေမာင္မယ္မ်ားထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ရွိေနျပီလဲ ဟု မေျပာတတ္ေတာ့ေပ။ မ်ားမ်ားသာ ရွိလွ်င္ေတာ့ ကရင္လူမ်ိဴး ျမန္ျမန္ေပ်ာက္ကြယ္သြားမည္မွာ ေသခ်ာသည္။
ေခတ္ပညာ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေတာ္၊ ဘယ္ေလာက္တတ္တတ္၊ အမ်ိဳးသားဘာသာစကားႏွင့္ စာေပကို
စိတ္၀င္စားမွဳ မရွိသေရြ႕ စာေပစိတ္ဓာတ္ရွိသူဟု မဆုိထုိက္ေပ။ ပညာတတ္တစ္ေယာက္အျဖစ္ေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳ ခံရေကာင္းခံရပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ တန္ဖုိးရွိေသာ သူတစ္ေယာက္အျဖစ္ေတာ့ သမုိင္းတြင္ရစ္မည္ မဟုတ္။
စာေရးသူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိေလသည္။ သူက အေ၀းသင္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားပါ။ ကရင္စာေပနည္းျပလုပ္ခဲ့သလုိ လုပ္အားေပးဆရာလည္း လုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ရုတ္တရက္ၾကည့္လွ်င္ေတာ့ စာေပစိတ္ဓာတ္ အေတာ္ရွိပံု ထင္ရသည္။ ဘယ္မွာဟုတ္မွာတုန္း။ ေနာက္မွ သူ႔မွာ စာေပစိတ္ဓာတ္ ေလးေလးနက္နက္ မရွိမွန္း သိလုိက္ရသည္။ ျဖစ္ပံုက ဒီလုိပါ။သူနဲ႔ စာေရးသူသည္ ေျပာမနာ ဆုိမနာ တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္သိသူေတြ ျဖစ္သည္။ ကိစၥတစ္ခုေပၚတုိင္း ဆက္သြယ္ၾကသည္။
တုိင္ပင္ၾကသည္။ သူက စာေရးသူကို ဆက္သြယ္ရန္ အျမဲလုိလုိ စာေရးအေၾကာင္းၾကားေလ့ ရွိသည္။
သူ႔စာက ကရင္လုိ တစ္ခါမွ မေတြ႔ရပါ။ တကယ္လုိ႔ စာေပစိတ္ဓာတ္ရွိလွ်င္ ပိုးကရင္အခ်င္းခ်င္း ပိုးကရင္လုိသာ ေရးသင့္သည္။
ထုိနည္းတူ ကရင္အမ်ားစုသည္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ဆက္သြယ္ရာမွာ ကိုယ့္ဘာသာစကားစာေပေရးထံုးႏွင့္ ဆက္သြယ္သည့္အေလ့အထ အလြန္နည္းေသးသည္။ ဒါေတြကို ၾကည့္လွ်င္ ကိုယ့္စာေပကို ခ်စ္ရာမေရာက္ဘဲ ႏွစ္ရာေရာက္သည္။ ကိုယ့္စကား၊ ကိုယ့္စာေပ ေျပာတတ္၊ ေရးတတ္လ်က္သားနဲ႕ မေျပာ၊ မရးဘူးဆုိလွ်င္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးတံုးေအာင္လုပ္ျခင္းႏွင့္ ဘာျခားဦးမည္နည္း…။
ဒါေၾကာင့္ `ငါ စာေပစိတ္ဓာတ္ရွိသည္ `ဟု ေအာ္ရံုႏွင့္မျပီး၊ အေျပာနွင့္အလုပ္ တစ္ထပ္တည္းက်ေအာင္ လုပ္သင့္ပါသည္။ ေနာက္ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကား ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္သည့္အေတာအတြင္း စာေပစိတ္ဓာတ္ရွိေသာ ရြာေတြက ကရင္စာေပသင္တန္း ဖြင့္လွစ္ၾကသည္။ သင္တန္းဖြင့္ေတာ့ ျပႆနာႏွင့္ တုိးျပန္သည္။ အေၾကာင္းကား ပညာတတ္ သမီးတစ္ေယာက္က ကရင္စာ လာသင္သည္။ သူမ စာလာသင္သည္ကို မိဘေတြက မၾကိဳက္ၾက၊ မသင္ရန္ တားျမစ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ သူမ၏ အေမက `ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္တာ အေကာင္းဆံုးပဲ သမီး၊ ကရင္စာေပနည္းျပေတြလုိ ေလလြင့္မေနနဲ႔၊ သူတုိ႔ေတြက အျမင္က်ဥ္း၊ အယူသီး၊ အစြန္းေရာက္ေတြ၊ ကရင္စာသင္ေနမယ့္အစား ဂ်ဴရွင္ၾကိဳတက္ထားႏုိင္ရင္ သမီးအတြက္ ပိုေကာင္းေသးတယ္။ သမီးက ကရင္စာကို ၾကိဳးစားပမ္းစား သင္ယူေနတာ ဘ၀ေရွးေရးအတြက္ ဘာအေထာက္အကူျပဳမွာမုိ႔လုိ႔လဲ` စသည္ျဖင့္ သူ႕သမီးေလးကို တရေဟာ ေျပာခ်သြားသည္။
ျပီးေတာ့ သူမအေဖကလည္း စာေပနည္းျပေတြဆီသြားကာ `နင္တုိ႔သင္တန္းဖြင့္တာ ဘယ္သူဖြင့္ခုိင္းလုိ႔လဲ၊ သင္တန္းေၾကာင့္ ကေလးေတြ ပ်က္စီးကုန္ျပီ၊ နင္တုိ႔သင္တန္းက ဘယ္မွာ တကၠသုိလ္ ရွိလုိ႔လဲ၊ ကရင္စာေပသင္တန္းေအာင္ျမင္ရင္ေရာ အလုပ္ခန္႔စရာ ရွိလုိ႔လား၊ အဓိပၸါယ္မရွိတဲ့ အလုပ္ေတြ ေလွ်ာက္မလုပ္ပါနဲ႔၊ နင္တုိ႔လုပ္ရပ္ကို ရပ္တန္းက ရပ္ပါေတာ့` စသည္ျဖင့္ ေျပာသြားသည္။
သူတုိ႔စကားေၾကာင့္ အားလံုးက ဇေ၀ဇ၀ါ ကေမာက္ကမ ျဖစ္ကုန္သည္။ တရြာလံုးက သူတုိ႔ကို ဘယ္သူမွ မလြန္ဆန္ရဲေပ။ ေနာက္ေတာ့ သင္တန္းရက္မေစ့ဘဲ တစ္၀က္တစ္ျပက္ႏွင့္သာ အဆံုးသတ္လုိက္ရသည္။
ထုိ႔ျပင္ စာေပစိတ္ဓာတ္ မရွိသည္ထက္ မသိတာက ပို၍ပင္ ခက္ေသးသည္။ ေက်းလက္ေဒသ တစ္ခ်ိဳ႕ ရြာေတြဆုိလွ်င္ ေအးေဆးလြန္းလွသည္။ ပညာေရးအသိ၊ က်န္းမာေရးအသိ၊ ႏုိင္ငံေရးအသိ၊ အမ်ိဳးသားေရးအသိ၊ စာေပအသိစသည့္ အသိဟူသမွ် မရွိေသးေခ်။ ရုိးရာဓေလ့ေတာင္မွ လုပ္သာလုပ္ျပီး ဦးတည္ခ်က္ မသိၾကေခ်။
အခ်ိန္တန္လွ်င္ လယ္လုပ္သူက လယ္ထဲဆင္း၊ ျခံသမားက ျခံထဲ၀င္၊ အေရာင္းအ၀ယ္သမားက အေရာင္းအ၀ယ္ရွာ သည္လုိႏွင့္ပဲ လည္ပတ္ၾကသည္။ စာေပသင္ရေကာင္းမွန္း မသိၾကေခ်။ စာေပအသိ မရွိေတာ့ စာေပစိတ္ဓာတ္ကား အဘယ္မွာ ရွိမည္နည္း။ အမ်ားစုက ကရင္စာေပကို မတတ္ၾကေပ။ အဲလုိရြားလည္း ရွိေသးသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေရးထံုးကြဲ၍ မသင္ယူႏုိင္ဟု ဆင္ေျခလက္ေျခေပးတတ္ေသးသည္။ စာေပေရးထံုး ဘယ္လုိပဲ ကြဲျပားကြဲျပား၊ စာေပစိတ္ဓာတ္ ရွိလွ်င္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာစကားႏွင့္ သင့္ေတာ္သည့္ ေရးထံုးတစ္ခုေတာ့ တတ္ထားရန္ လုိအပ္ပါသည္။ ဥပမာ -စေကာကရင္ဆုိလွ်င္ စေကာကရင္စာ တတ္ရမည္။ အလားတူ ပိုးကရင္လည္း ပိုးကရင္စာ တတ္ရမည္ျဖစ္သည္။
စာေပေရးထံုး အမ်ိဳးမ်ိဳးထဲမွ အေရွ႕ပိုးကရင္ ေရးထံုး(ေရွးေဟာင္း၊ကရင္စာ)နွင့္ ယေန႔ ကရင္သံဃာေတာ္မ်ား အခန္းက႑ကို အလ်ဥ္းသင့္လုိ႔ အက်ဥ္းမွ် ေျပာလုိပါသည္။(ပုတ္ခတ္ေ၀ဖန္ျခင္း မဟုတ္ပါ)
ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးမွာ ကရင္သံဃာေတာ္မ်ား ဦးစီးဦးေဆာင္သည့္ ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ေတြ ရွိပါသည္။ ကရင္ဘုန္းၾကီးေတြ ထုိင္သည့္ေက်ာင္းဆုိလွ်င္ စာသင္သား အမ်ားစုကေတာ့ ကရင္ေတြခ်ည္းသာ ျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္ သူတုိ႔ေလးေတြ ကရင္စာ မတတ္ရွာေပ။ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ကိုယ္တုိင္က ကရင္စာ ေရးႏုိင္၊ဖတ္ႏုိင္မွဳ အားနည္းေလေတာ့ အမ်ိဳးသားအက်ိဳး၊ စာေပအက်ိဳး ဘယ္လုိထမ္းေဆာင္မည္နည္း။
(ပရိယတၱိ ထူေထာင္ျခင္း၊ စာေပသင္ၾကား ပို႔ခ်ျခင္းသည္ စာေပမ်ိဳးဆက္သစ္ ေမြးထုတ္ျခင္း မဟုတ္ဟု မဆုိလုိပါ) စာေပ တသီတတန္းတတ္ျပီး ကရင္စာေပ စိတ္ဓာတ္ မရွိသည္ကို ဆုိခ်င္ပါသည္။ ျမိဳ႕၌ ကရင္ေက်ာင္း ဆုိင္းဘုတ္ေတြကိုၾကည့္ပါ။ ကရင္ဘာသာႏွင့္ ဆုိင္ဘုတ္တင္တာ သိပ္မေတြ႔ရေပ။
တစ္ေက်ာင္းတစ္ေလေတာ့ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ပါသည္။ မ်ားမ်ားစားစား မရွိေသး။ ကရင္ေက်ာင္းသည္ ကရင္ဘာသာလုိ ဆုိင္းဘုတ္တင္ထားျခင္းအားျဖင့္ အျခားလူမ်ိဳး၊အျခားဘာသာစကားကို ထိခုိက္စရာအေၾကာင္းမရွိေပ။ ကိုယ့္ဘာသာစကားကိုလည္း ျမွင့္တင္ရာ ေရာက္သည္။ ကုိယ့္မွာ စာေပေရးထံုးရွိေၾကာင္း၊ တျခားတုိင္းရင္းသားညီေနာင္ေတြကို သိခြင့္ေပးသလုိ တုိင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း နားလည္မွဳလည္း ရရွိလာမွာျဖစ္ပါသည္။
ေတာမွာ ကရင္ရြာ၊ ကရင္ေက်ာင္း၊ ကရင္ဘုန္းၾကီးေတြကို ျပန္ၾကည့္ေတာ့လည္း ကရင္စာေပစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္ ရင္ေလးစရာပင္။ အမ်ားစုက အလွဴခံျခင္း၊ ေက်ာင္းေဆာက္ျခင္း၊ဘုရားတည္ျခင္း၊ ေက်ာင့္ေစာင့္ျခင္း၊ ဇာတ္ပြဲသဘင္ငွါးျခင္း စသည့္ျဖင့္ လုပ္ၾကသည္။
စာေပသင္တန္းဖြင့္ျခင္းကား ရွိေသာ္လည္း တနယ္မွာ တစ္ေက်ာင္း၊ တစ္ပါးတစ္ေလသာ ရွိတတ္သည္။
အမွန္မွာေတာ့ ဘုန္းၾကီးေတြက ၾသဇာအာဏာသက္ေရာက္မွဳရွိပါသည္။ အမွဳအခင္းကလြဲျပီး ဘုန္းၾကီးေျပာလွ်င္ အားလံုးျပီးသည္။သုိ႔ျဖစ္၍ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းၾကီးေတြက စာေပစိတ္ဓာတ္သာ ရွိလွ်င္ ကရင္စာေပသင္ၾကမည္လုိ႔ တစ္ခြန္းေျပာလုိက္သည္ႏွင့္ တစ္ရြာလံုးလုိလုိ စာလာသင္ၾကမည္မွာျဖစ္သည္။
အဲသည္လုိ ႏွိဳးေဆာ္ရန္ေနေနသာသာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္က စာေပသင္တန္းဖြင့္ခ်င္လုိ႔ သြားတင္ေလွ်ာက္တာေတာင္မွ မလုိလား၊ ခြင့္မျပဳသည့္ ဘုန္းၾကီးကလည္း ရွိေသးသည္။
စာေရးသူအေတြ႔အၾကံဳအရ တခ်ိဳ႕ဘုန္းၾကီးဆုိလွ်င္ ဇာတ္ပြဲငွါးဖုိ႔ အခ်ိန္ေပးႏုိင္သည္။ ကရင္စာေပသင္တန္းဖြင္ဖုိ႔က်ေတာ့ အခ်ိန္မေပးႏုိင္။ ေဘာလံုးပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ပိုက္ဆံသန္းႏွင့္ခ်ီျပီး မတည္ႏုိင္သည္။ စာေပသင္တန္းအတြက္က်ေတာ့ ေသာင္းဂဏန္းေလာက္ေတာင္မွ အကုန္အက်မခံႏုိင္။ အေျခအေနက အဲသည္လုိရွိသည္။ အလြန္အံုၾသဖုိ႔ ေကာင္းလွသည္။ စာေရးသူ ေ၀ဖန္ပုတ္ခတ္ေျပာဆုိျခင္း မဟုတ္ပါ။ စာေပစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး တင္ျပျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။
တကယ္ေတာ့ ကရင္သည္ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ျဖစ္၊ ပညာတတ္အလႊာျဖစ္ျဖစ္၊ သာမန္လူတန္းစားအလႊာျဖစ္ျဖစ္ စာေပစိတ္ဓာတ္ရွိသူ အနည္းစုသာ ျဖစ္သည္။ စာေပစိတ္ဓာတ္သာ ရွိခဲ့ပါမူ ယခုလုိမ်ိဳး စာေပ ေအာက္က်ေနာက္က် ရွိေနမည္မဟုတ္ပါ။ တုိးတက္ေအာင္ မလုပ္ႏုိင္သည့္တုိင္ တတ္ေအာင္ေတာ့ သင္ယူၾကရမည္ျဖစ္သည္။ ယခုက်ေတာ့ ဆယ္ပံုတစ္ပံုသာ မိမိစာေပကို ေရးႏုိင္ဖတ္ႏုိင္သူရွိ၍ ကရင္လူမ်ိဳး စာေပစိတ္ဓာတ္ ရွိသည္၊ မရွိဘူးဆိုတာ သံုးသပ္ရင္း လုိအပ္ေနေသာ ကရင္စာေပစိတ္ဓာတ္တစ္ခုကို ၀ိုင္း၀န္းျဖည့္စြက္ၾကေစလုိေၾကာင္း……။
ပိုးဖလံ(ယမ္းေငြ႔ေျမ)
2749-ခုႏွစ္ ကရင္နွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္၊ သထံုျမိဳ႕နယ္၊ အထိန္းအမွတ္စာေစာင္မွ။
Sunday, June 6, 2010
KNLA ေ၀ၚေလခီးစခန္းသုိ ့နအဖ တပ္အလုံးအရင္းႏွင့္ ခ်ီတက္ေန
ေ၀ၚေလခီး စခန္းအေျခစုိက္ KNLA တပ္ရင္း(၂၀၁) မွ ရဲေဘာ္မ်ား
ယမန္ေန ့ည က ဘီဘီစီ သတင္းဌာနမွ နအဖ စစ္တပ္ေတြဟာ မဲေဆာက္ျမိဳ ့ေတာင္ပုိင္း ေကအဲန္ယူ ရဲ့ ေ၀ၚေလခီး - တပ္ရင္း(၂၀၁)စခန္းရွိရာသုိ ့အလုံးအရင္းနဲ ့ခ်ီတက္လာေနတယ္ လုိ ့ေႀကျငာသြားပါတယ္။ ထုိေ၀ၚေလခီးစခန္းကုိ နအဖ တပ္ေတြက ဒီေကဘီေအရဲ့ အကူအညီျဖင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္တက္တုိက္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ သုိ ့ေပမယ့္လည္း KNLA တပ္ေတြရဲ့ တန္ျပန္တုိက္ခုိက္မွဳေတြေႀကာင့္ နအဖ တပ္ႏွင့္ ဒီေကဘီေအ တပ္ေတြဟာ ထုိစခန္းကုိ ႀကာရွည္ ထိန္းမထားႏုိင္ပဲ ျပန္လည္လက္လြတ္ဆုံးရွဴံးရပါတယ္။
ယခုထြက္ေပၚလာတဲ့သတင္းအရ နအဖ တပ္ေတြဟာ ယခင္က တက္တုိက္ခဲ့သည့္နည္းေတြတင္မကပဲ စခန္းရဲ့ ေနာက္ေႀကာကုိ ပါ တပ္အင္းအားအလုံးအရင္းနဲ ့တက္လာေနတယ္လုိ ့ဆုိပါတယ္။ ဒီပြဲမွာ ဒီေကဘီေအ ရဲ့တပ္ေတြ နအဖ နဲ ့ပူးေပါင္းပါ၀င္မွဳ ဘယ္ေလာက္အထိပါ၀င္ေနသလဲ့ဆုိဒါ စိတ္၀င္စားစရာပါ။
ယခု နအဖ တပ္ေတြ ေ၀ၚေလခီးစခန္းသို ့မထင္မွတ္ပဲ အလုံးအရင္းခ်ီတက္လာဒါဟာ ေကအဲန္ယူမွ ဗုိလ္မွဴးႀကီး နယ္ဒါးျမ ဥေရာပ ခရီးစဥ္နဲ ့တုိက္ဆုိင္ေနပါတယ္။ ဗိုလ္မွဴးႀကီးနယ္ဒါးျမဟာ ယခင္က ေ၀ၚေလခီးစခန္းအေျခစုိက္ KNLA တပ္ရင္း(၂၀၁)၏ တပ္ရင္းမွဴးတစ္ဦးပါ။ ထုိတပ္ရင္းအေပၚ ဗုိလ္မွဴးနယ္ဒါးျမဟာ ယခုအခ်ိန္အထိဆက္စပ္ေနသလုိ ႀသဇာသက္ေရာက္ေနတုန္းပဲလုိ ့ဆုိရပါမည္။ ဒါေတြကုိ သိေနတဲ့ နအဖ တပ္က ႏုိင္ငံေရး စစ္ေရး ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိနဲ ့ဗုိလ္မွဴးႀကီး နယ္ဒါးျမ ရဲ့ ဥေရာပ ႏုိင္ငံမ်ား ခရီးစဥ္ကာလမွာ တစ္စုံတရာ ဖိအားေပးရန္ ရည္ရြယ္ျပီး ေ၀ၚေလခီး စခန္းသုိ ့ခ်ီတက္ေနျခင္းျဖစ္ေႀကာင္း သုံးသပ္မိပါတယ္။
Wednesday, June 2, 2010
အၿပံဳးပိုင္ရွင္၏ အားေပးစကား
ေလာကမွာ သူ႔လူမ်ိဳး ကိုယ္႔လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ လူမ်ိဳးခြဲၿပီး ေနထိုင္လာခဲ႔ၾကတာဟာ ႏွစ္ေပါင္းေတြလဲ မနည္းေတာ႔ပါဘူး ။ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးမွာ အေရးၾကီးလိုအပ္ေနတဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြဟာ ဘာေတြမ်ားလဲလို႔ အၿပံဳးပိုင္ရွင္ ေတြးၾကည္႔လိုက္တဲ႔အခါ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳး ၿဖစ္လာၿပီးဆိုရင္ ၁-ရိုးရာ ၂-ေငြ ၃-စာေပ ၄-အလံေတာ္ ၅-ႏိုင္ငံဆိုၿပီး ရွိသင္႔ပါတယ္လို႔ အၿပံဳးပိုင္ရွင္ ထင္ၿမင္ယူဆမိပါတယ္။ တစ္ခ်ို႔လူမ်ိုးေတြမွာ ရိုးရာ ေငြ စာေပ အလံေတာ္ ႏိုင္ငံစသည္ အၿပည္႔အစံုရွိၾကၿပီး တစ္ခ်ို႔လူမ်ိုးေတြမွာ ရိုးရာ ေငြ စာေပ အလံေတာ္ ႏိုင္ငံစသည္ အၿပည္႔အစံုမရွိၾကတာေတြလဲ ေတြ႔ရွိရပါတယ္။ ကရင္လူမ်ိဳးေတြဟာ ရိုးရာ ႏွင္႔ အလံေတာ္ကလြဲလို႔ ဘယ္မွာလဲ ကရင္ေငြ ဘယ္မွာလဲ ကရင္စာေပ ဘယ္မွာလဲ ကရင္ႏိုင္ငံ။ ေနတာက ၿမန္မာၿပည္ သံုးေနတာက ၿမန္မာေငြ သင္ေနတဲ႔စာေပကလည္း ကရင္စာေပလို႔ ဘယ္လိုေၿပာႏိုင္မွာလဲ ဒါေတြဟာ ကရင္လူမ်ိဳးတို႔ရဲ႔ အားမည္းခ်က္တစ္ရပ္ပါ။ လူတစ္ဦးရဲ႔ အားနည္းခ်က္ေလးေတြကို ေၿပာၾကစတမ္းဆိုရင္ ေလာကမွာ အာနည္းခ်က္မရွိတဲ႔လူ မရွိပါဘူး။ အဲ႔ဒီထဲမွာ အရုပ္စိုး ပညာမဲ႔ ေရႊမရွိ ေငြမရွိ ဘ၀မွာ ရစရာမရွိေလာက္ေအာင္ မြဲေတေနတဲ႔ အၿပံဳးပိုင္ရွင္လို လူသားမ်ိဳးက အားနည္းခ်က္ေလးေတြ ပိုၿပီးမ်ားၿပားပါတယ္ဆိုတာ ၿငင္းဖြယ္ရာမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အၿပံဳးပိုင္ရွင္ အားေပးခ်င္တာကေတာ႔ ကိုယ္ရဲ႔အားနည္းခ်က္ကို ၾကည္႔ၿပီး စိတ္ပ်က္ အားမငယ္ၾကေစဖို႔ ေလာေလာဆယ္ ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာပဲေနေန ၿမန္မာေငြကိုပဲသံုးသံုး လက္ရွိအေခ်အေနမွာ ကရင္ရိုးရာ ႏွင္႔ ကရင္အလံေတာ္ေတြ ရွိေနေသးတာမို႔ မိမိတို႔ရဲ႔အလံေတာ္ မလွဲေစရေလေအာင္ မိမိတို႔ရဲ႔ရိုးရာေတြကိုလည္း မေၿပာက္ပ်က္ေစရေလေအာင္ သတိ၀ီရိယနဲ႔ ထိန္းသိမ္းေစာင္႔ေရွာက္ၾကဖို႔ အားေပးစကား ေၿပာလိုပါတယ္။ အားနည္းခ်က္ဆိုတာ လူသားေတြေၾကာင္႔ ၿဖစ္ေပၚလာရတာပါ။ ေလာကမွာ လူသားေတြ ရွိေနသမွ်ကာလပတ္လံုး အားနည္းခ်က္ဆိုတာ ရွိေနဦးမွာပဲ။ အားနည္းခ်က္ေတြ ရွိေနသမွ်ကာလပတ္လံုး ဘ၀မွာ ဘယ္လိုမွ ေအးခ်မ္းမႈ မရွိပါဘူး။ ရွိေနတဲ႔ အားနည္းခ်က္ေလးေတြကို ေတြးၿပီးအားငယ္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘ၀မွာ ပိုၿပီးေတာ႔ ေအးခ်မ္းမႈနဲ႔ အလွမ္းေ၀းေစႏိုင္ပါတယ္။ မိမိတို႔ရဲ႔ အားနည္းခ်က္ေတြကို အားသာခ်က္တစ္ခုၿဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကဖိုပါ အာလံုး ၾကိဳးစားႏိုင္ၾကပါေစလို႔ပဲ အၿပံဳးပိုင္ရွင္ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ ။
ကရင္အမ်ိဳးသားနွစ္သစ္ကူးေန႔ႏွင့္ ကရင့္သကၠရာဇ္
ကရင္နွစ္သစ္ကူးေန႔ သေလး၊ထုိင္ခုတ္ဖုိ၊ ျပာသုိလ္လဆန္း(၁) ရက္သည္ ၁၉၃၈-ခုႏွစ္တြင္ ေပၚေပါက္လာ၏။ ေဂဇက္၀င္ ႏုိင္ငံေတာ္ရက္အားေန႔ျဖစ္၍ ႏိုင္ငံတစ္၀ွမ္းလံုးရွိ ေက်ာင္းမ်ား၊ ရံုးမ်ား၊ အလုပ္ရံုမ်ား၊ ဘဏ္တုိက္ၾကီးမ်ား၊ ပိတ္ၾကရသည္။ ျပည္သူအားလံုး အားရ၀မ္းသာျဖစ္၍ မဆံုးႏုိင္ေပ။ ေနာင္လည္း ကရင္နွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္္ေန႔သည္ နွစ္စဥ္လာဦးမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မဂၤလာရွိေသာ ႏုိင္ငံေတာ္ရက္အား တစ္ရက္ပိုလာမည္ျဖစ္ရကား လုပ္သားျပည္သူ၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားတုိ႔ ၀မ္းသာမဆံုးႏုိင္ေပ။ အခ်ိဳ႕ေသာ ကရင္အမ်ိဳးသားတုိ႔က မိမိတုိ႔ အေမြအနွစ္ျဖစ္သည့္ ေပ်ာက္ကြယ္တိမ္ျမဳပ္ေနေသာ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ကို ျပန္လည္ရရွိၾကသျဖင့္ မည္မွ်ပီတိျဖစ္သည္ကို စာအားျဖင့္ ေရးသားေဖာ္ျပျခင္းငွါ မစြမ္းႏုိင္ေပ။
ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔ႏွင့္တကြ ကရင္သကၠရာဇ္ပါလာ၏။၎သကၠရာဇ္မွာ အံ့ၾသဖြယ္ရာ ျဖစ္ေနေပသည္။ ကမၻာ့သံုးသကၠရာဇ္ ၁၉၈၀-ထက္ ၇၃၉ ႏွစ္ ၾကီးရကား ကရင္လူမ်ိဳးတုိ႔သည္ ကမၻာ့အံ့ဖြယ္တစ္ခုကို တီထြင္လုိက္ျခင္းျဖစ္ေနသည္ ဟု ဆုိၾကသည္။ အံ့ၾသၾကသည္။ ဟာသျပဳၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဟာသျပဳထုိက္၊ဆုိထုိက္၊ အံ့ၾသထုိက္ေပသည္။ ေတြးေလ ပို၍ပင္ အံ့ၾသဆန္းၾကယ္ေလပင္ မဟုတ္ပါေလာ။
အေၾကာင္းစံုဆုိရေသာ္…..
ရက္မ်ားမၾကာမီအတြင္းက မိတ္ေဆြမ်ား၊ ခင္မင္ရီးႏွီးသူမ်ား ေရာက္လာၾကသည္။ လာရသည့္အေၾကာင္းရင္းကား ႏွစ္သစ္ကူးေန႔နွင့္ သကၠရာဇ္အေၾကာင္းကို `ဘယ္လုိလဲ အံ့ၾသစရာပဲ` တယ္ဆန္းၾကယ္ပါလား၊ ရွင္းျပပါဦး` ဆုိ၍ အသီးသီး ေမးလာၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ႏွဳတ္ေမး၊ ႏွဳတ္ေျဖ မွ်သာ ရွိခဲ့သည္။ ေက်နပ္မွဳ မရွိေသာေၾကာင့္ ထူးထူးေထြေထြ ျပႆနာမေပၚခဲ့ေပ။ကရင္လူငယ္တစ္သိုက္လည္း
အားရ၀မ္းသာရွိၾကသည
ႏွစ္သစ္ကူးေန႔ စည္ကားရန္ႏွင့္ ႏွစ္စဥ္ပိုမုိ စည္ကားရန္ ၾကိဳးပမ္းၾကသည္ကို ျမင္ရသည္မွာ ၀မ္းမသာဘဲ မရွိႏုိင္ေပ။ သို႔ေသာ္ ယခုအခါ ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔ ပိုမုိစည္ကား၍ ပိုမုိထြန္းေတာက္လာရမည့္အစား ေမွးမွိန္ေစေသာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခ်ိဳ႕ ေပၚေပါက္ေနသည္။ ဗဟုသုတရွင္တခ်ိဳ႕လည္း ကရင္စာအုပ္၊စာတမ္းမ်ားကို ရွာေဖြဖတ္ရွဳရာမွ ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔သည္ ေရွးယခင္ကတည္းက ရွိခဲ့သလား။
ကရင္သကၠရာဇ္ႏွစ္ဟာ ယံုမွားစရာ၊ ၀ီစိကိစၥာ ရွိစရာပဲလုိ႔ ျမည္လာေပသည္။
ထုိသုိ႔ျမည္သံကား မက်ယ္ေသး၊ ပို၍မက်ယ္မီ ယံုမွားသံသယကင္းစင္ေအာင္၊ ေျဖရွင္းေပးရန္ အလြန္႔အလြန္ အေရးၾကီးလွေပသည္။ ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔ ေရြးခ်ယ္ျခင္းက႑မွာ ဇန္န၀ါရီ (၁) ရက္ေန႔ ေရြးမလား၊ ဆရာယုဒသန္ ျမန္မာျပည္ေရာက္လာသည့္ရက္ကို ေရြးမလား၊ ျပာသိုလ္လဆန္း(၁) ရက္ေန႔ကို ေရြးမလား ျပႆနာေပၚေပါက္ခဲ့သည္ဟု ဆုိထားေပသည္။ ေရွးကသာ ကရင္နွစ္သစ္ကူးေန႔ ရွိခဲ့ပါမူ ဤျပႆနာ မေပၚေပါက္ႏုိင္ေပ။ မရွိခဲ့၍သာ ဤျပႆနာ ေပၚသည္ဟု ဗဟုသုတပညာရွင္တုိ႔ ယူဆၾကသည္။ ဤကဲ့သုိ႔ ေတြးထင္သူမ်ားအား အျပစ္ေျပာစရာ မရွိေပ။ ဤျပႆနာရွိေနသမွ်ကာလပတ္လံုး ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔၏ အေရာင္အ၀ါသည္ ပုိမုိထြန္းလင္း ေထာက္ပမွဳ မရွိႏုိင္ေပ။ ေမွးမွိန္မွဳဘက္သို႔သာ ယုိင္အံ့။ ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ သံသယမရွိေအာင္ ရွင္းလင္းဖုိ႔ လုိေပသည္။
(၁)ပဲခူးနယ္၊ ဟသၤာတနယ္၊ေတာင္ငူနယ္မ်ားတြင္ သေလး၊ ထုိင္ခုတ္ဖုိ၊ ျပာသုိလ္လဆန္း (၁) ရက္ေန႔၌ ေရွးအစဥ္အလာအရ ကရင္လယ္သမားမ်ား နွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ က်င္းပၾက၏။ မစည္ကားလွေပ။ က်င္းပသူမ်ား အလြန္နည္းပါးလွသည္။ သို႔ေသာ္ မကြယ္ေပ်ာက္ေသး။
(၂) ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔ အသိအမွတ္ျပဳေရး ၁၉၃၇-ခုႏွစ္၊ ဥပေဒၾကမ္းတြင္ ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔မွာ သေလး၊ ထုိင္ခုတ္ဖုိ၊ လဆန္း(၁) ရက္ေန႔ႏွင့္ (၂) ရက္ေန႔သည္ ျပာသုိုလ္လဆန္း (၁) ရက္ႏွင့္ (၂) ရက္တြင္ က်ေရာက္သည္ဟု ဆုိထားေပသည္။(The Karen’s New year Days fall on the 1st and 2nd days of Thalay Htaik Koppho according to Karen calendar corresponding with the 1st and 2nd waxing days of Pyatho) ဟု ပါရွိသျဖင့္ Bill ဥပေဒၾကမ္းကိုဖတ္မိလွ်င္ မည္သည့္ေန႔တြင္ ေရြးခ်ယ္ရမည့္ ျပႆနာ မေပၚႏုိင္ေပ။
သတိ။ ။ ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔ (၂) ရက္ေတာင္း၏။
သုိ႔ေသာ္ (၁) ရက္သာရ၏။
(က)ေျမျပန္႔ကရင္ ျပာသုိလ္လဆန္း(၁) ရက္၊ သေလးထုိင္ခုတ္ဖုိ (၁) ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပ၏။
(ခ)ဖာပြန္ႏွင့္ အခ်ိဳ႕ေတာင္ေပၚကရင္မ်ား တပို႔တြဲလဆန္း (၁) ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပ၏။
(ဂ)ဘားအံျမိဳ႕ႏွင့္ အျခားေက်းရြာ လဲကယ္ဘာသာ၀င္မ်ား နယုန္လအတြင္း စေနေန႔ က်ေရာက္ေသာ ေန႔တစ္ေန႔တြင္ က်င္းပ၏။
(ဃ)ဒံုရင္းနယ္ လဲကယ္ဘာသာ၀င္ ကရင္မ်ားသည္ တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ပထမစေနေန႔မွာ က်င္းပ၏။
ကိုးကားခ်က္။ ။ တုိင္းရင္းသားရုိးရာဓေလ့ထံုးစံမ်ား (ကရင္) စာမ်က္ႏွာ ၃၅၃-၃၅၄၊ စာပိုဒ္(၁-၂က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ) အရ ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔ ေရွးကရွိခဲ့ဖူးေၾကာင္းထင္ရွားလွ၏။
သံသယကင္းရွင္းေစရန္ တင္ျပအပ္ပါသည္။ ကရင္ႏွစ္သစ္ကူးေန႔ ေရာင္၀ါေနသို႔ လင္းေစေသာ္။
ကရင္သကၠရာဇ္ (၃) မ်ိဳး
ေရွးက သေရေခတၱရာျပည္ၾကီးတြင္ ပ်ဴ၊ ကမ္းယံ၊ သက္တုိ႔ ေနထုိင္ၾကသည္။ရွင္ေတာ္ ဗုဒၶေဂါတမ ပရိနိဗၺာန္စံေသာအခါ ထုိႏွစ္မွစ၍ ပ်ဴ၊ ကမ္းယံ၊ သက္တုိ႔၏သကၠရာဇ္ကို စတင္ေရတြက္ၾက၏။
ေနာင္သကၠရာဇ္ (၁၀၁) သို႔ေရာက္ေသာ္ ဒြတၱေဘာင္မင္းၾကီးက ဦးေဆာင္၍ ပ်ဴ၊ ကမ္းယံ၊ သက္တုိ႔၏ အလြန္ၾကီးမားခမ္းနားလွေသာ သေရေခတၱရာေနျပည္ေတာ္ၾကီးကို တည္ေထာင္ဖန္ဆင္းေပးခဲ့၏။ အစဥ္အတုိင္း သကၠရာဇ္တုိ႔ ေရတြက္လာရာ ၆၂၄-ခုႏွစ္သို႔ ေရာက္လာေသာအခါ သုႏုမုႏၵရီမင္း ေဒါေဒါသရကိန္းအရ ၆၂၂ ကိုျဖိဳ၍ အၾကြင္း(၂) ခုထားျပီး ေရတြက္ေစ၏။
ႏွစ္မ်ားမၾကာမီ သေရေခတၱရာျပည္ၾကီးအတြင္းသို႔ စေကာတစ္ခ်ပ္ ေလၾကမ္းတုိက္ျပီး လြင့္ကာေရာက္လာသည္ကို ထိတ္လန္႕တၾကားျဖစ္ျပီး အုပ္မရ၊ ထိန္းမရျဖစ္ကာ သေရေခတၱရာျပည္ၾကီး ပ်က္စီးေလေတာ့သည္။ လူထုသည္လည္း ဤတြင္ အုပ္စု သံုးစုကြဲသြားေလေတာ့သည္။
ပ်ဴတုိ႔မွာ အထက္အညာသို႔ေျပာင္းေရႊ႕၍ ယုန္လြတ္၊ပုဂံျပည္စသည္တုိ႔ကို တည္ေထာင္ၾကသည္။ ျဖိဳသကၠရာဇ္ကို ပ်ဴတုိ႔ ယူေဆာင္သြားၾကသည္။သက္တုိ႔မွာ အေရွ႕အရပ္သို႔ ေျပာင္းေရႊးသြားၾက၏။
ကမ္းယံတုိ႔မွာ ေနျမဲျဖစ္ေသာ သေရေခတၱရာတြင္ ဆက္လက္၍ ေနထုိင္ၾက၏၊ မေရႊ႕မေျပာင္းၾကေခ်။
ပုဂံျပည္တြင္ ျဖိဳသကၠရာဇ္ ၅၆၄ သို႔ေရာက္ေသာအခါ ပုပၸါးေစာ ရဟန္းမင္းလက္ထက္ ခဆပဥၥကိန္းအရ ၅၆၂ ႏွစ္ကိုျဖိဳ၏။ အၾကြင္း(၂) ကိုထားကာ ေရတြက္ျပန္၏။ ကမ္းယံတုိ႔ကား ပုဂံတြင္ ဒုတိယအၾကိမ္ သကၠရာဇ္ျဖိဳေသာ္လည္း ဆက္လက္၍သာ ေရတြက္ျပန္၏။ ယခုအခါ ေကာဇာသကၠရာဇ္မွာ ႏွစ္ၾကိမ္ျဖိဳျပီးေသာ
သကၠရာဇ္ ၁၃၂၄-ခုႏွစ္ ျဖစ္၏။ ကမ္းယံသကၠရာဇ္ႏွင့္ ယခုေရတြက္ေနေသာ ေကာဇာသကၠရာဇ္မွာ ရွင္ေတာ္ဗုဒၶေဂါတမ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူသည့္ႏွစ္မွစ၍ ေရတြက္ေသာေၾကာင့္ မူရင္းမွာ မျခား အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ ျခားနားသည္မွာ ကမ္းယံသကၠရာဇ္က မျဖိဳ၊ ေကာဇာသကၠရာဇ္က ပထမၾကိမ္ (၆၂၂) ႏွစ္၊ ဒုတိယၾကိမ္ (၅၆၂) နွစ္၊ ႏွစ္ေပါင္း (၁၁၈၄) ႏွစ္ ျဖိဳေသာ သကၠရာဇ္သာျဖစ္သည္။ ပိုမိုရွင္းလင္းေစရန္ ဇယားျဖင့္ ေအာက္တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါဦးမယ္….။
Subscribe to:
Posts (Atom)